آرامش

به نام خدا

گاهی اوقات در زندگی چنان بی انگیزه میشوم که تک تک ثانیه هایم را به بهترین شکل ممکن به بطالت می گذرانم. چند روزی است که دوباره چنین حالی دارم.

در این مواقع معمولا اینستاگرام بهترین ابزار فرصت سوزی من است. متوجه حالم میشوم. اپلیکیشنش را پاک می کنم. مدتی است که کتابی را در دست دارم.

جز از کل نوشته استیو تولتز. روزی ده صفحه از آن می خواندم اما با پاک کردن اینستا کتاب، مسئولیت ناکام گذاشتن ثانیه ها را به عهده می گیرد. انگار فقط دنبال وقت کشی ام. حالا به هر طریقی اینستا، کتاب، خواب،... .

این وضعیت را دوست ندارم. بی انگیزگی محض. حتی علاقه ای به سر کار رفتن ندارم. درون خودم کنکاش می کنم تا راهی به سوی نور پیدا کنم به سوی زندگی. فکر میکنم چرا در کودکی اینقدر دغدغه مند نبودیم.  یاد شعر سهراب میفتم "زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است". درست است. رمز خوشبختی همین است. در کودکی از تک تک ثانیهایمان لذت میبردیم و فکر نمیکردیم چرا کار دیگری نکردیم. از لحظه، از مسیر زندگی لذت می بردیم. بلند میشم. قبلا یک دست بلوز و شلوار ست خریده بودم. حمام میروم و ست نو را می پوشم. کمی حالم بهتر می شود. سر کار عادت ندارم مانتوی رنگی و روسری بپوشم. با مانتو و روسری میروم برای حال خودم. بهتر میشوم اما فایده ندارد . دوباره بی انگیزه میشوم باید دنبال چیز دیگری بگردم.
 

حالا دیگر حتی کتاب هم نمیخوانم. اینستاگرام را با سایت بالا آورده و بی هدف در اکسپلور می چرخم. دیگر حالم بهم میخورد. دستم به خون ثانیه های عمرم آلوده شده. باید برای خودم کاری کنم. سرچ می کنم الهی قمشه ای و از مجموعه نتایج یکی را به صورت تصادفی بر میگزینم. در مورد شکرگزاری است که فردی که شکر گزار نباشد شاد نیست. همین است از تنهایی خسته ام. یار میخواهم و بابت نداشتنش ناسپاس شده ام.

باید دوباره شاد شوم. از ته دل شاکر تک تک نعمت هایی که دارم باشم. عمیقا، از ته دل. قبلا فکر میکردم راز آرامش این است که در طول یک روز حداقل یک کار خوب کرده باشم. محبتی به مادرم، کمکی به پدرم،غذا ریختن برای مورچه ها! تا حالا برای مورچه غذا ریخته اید. به اندازه غذاریختن برای پرندگان لذت دارد. به امتحانش می ارزد. حاشیه نروم، داشتم در مورد  راز آرامش صحبت می کردم. راستش به نظرم آرامش یک پازل بزرگ است که تا تمام تکه هایش کنار هم قرار نگیرند، قابل دیدن نیست. هرچند انجام کار خوب مهم است. هرچند وقت کذاشتن برای خود لازمه آرامش است اما اگر اینها باشند و شاکر نباشی، طعم آرامش را نخواهی چشید.

گاهی اوقات بابت آفریده شدنم خدا را بازخواست میکردم. ولی جایی خواندم کسی نوشته بود خدا آنقدر به من اعتماد داشته که مرا وارد دنیا کرده. جمله زیبایی است. حال آدم را سر جا می آورد. زندگی همین است باید آدم خوبی باشیم، شاکر ، خیرخواه و البته هدف مند. باید برای خودمان وقت بگذاریم. ورزش کنیم خوب بخوریم خوب بخندیم که بتوانیم خیرخواه باشیم که بتوانیم زندگی را برای خودمان و دیگران زیباتر کنیم. باید از مسیر زندگی لذت برد. باید لذت برد. چیزی در انتها نیست. باید سر کار خوشحال بود. توی تاکسی خوشحال بود. اگر تاکسی گیرت نیامد و پیاده برگشتی خوشحال باش. لحظه ها را شادمانه سپری کن که اگر نکنی باخته ای. البته این را زمانی میفهمی که در انتهای مسیر زندگی باشی، جایی که آفتاب در حال عبور از آخرین پله نردبان عمرت باشد.

ازمواردی که گفتم همه را میتوانم داشته باشم اما جای هدف در زندگی ام خالی ست باید برایش فکری کنم